Σφοδρή κριτική στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα άσκησε ο διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γενεύης και διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μελέτης Μελετόπουλος, σε συνέντευξη του στον ALPHA RADIO. Περιέγραψε ως αναγκαία μια «ολιστική ανασυγκρότηση» της παιδείας, με έμφαση στην επιμόρφωση και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αλλά και στην επαναφορά της αξίας του δασκάλου στην κοινωνία. Παράλληλα, σχολίασε τις αδυναμίες που, όπως υποστήριξε, καταγράφονται στις επιδόσεις των μαθητών και επέκρινε τις κυβερνητικές επιλογές στην εκπαίδευση. Τέλος, αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις, εκτιμώντας ότι μια νέα πολιτική δύναμη με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «game changer».
«Ο δάσκαλος είναι τίτλος τιμής στην ελληνική κοινωνία και θα την έβαζα την ιδιότητα του δασκάλου, δίπλα στου ιερέα, του γιατρού, του στρατιώτη, ο δάσκαλος δουλεύει στην εκπαίδευση των ανθρώπων και αν σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτή τη μεγάλη κατάπτωση είναι διότι περνάει μεγάλη κρίση το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν διδάσκονται στους ελληνόπαιδες αξίες, ιδανικά, όραμα, ταυτότητα, συνείδηση του ποιοι είμαστε, η κλασσική παιδεία, η ελληνική γλώσσα, αυτά δεν μεταδίδονται σωστά και για αυτό έχουμε αυτό το πρόβλημα. Δεν λειτουργεί ο εγκέφαλος μας σωστά.
Στην Γαλλία ο Μακρόν προκειμένου να κάνει περικοπές στο προϋπολογισμό συμπεριέλαβε τα σχολεία, δηλαδή να μειώσει τις προσλήψεις καθηγητών, να κόψει χρήματα από τις υποδομές κτλ. Δεν ξεκινάς από εκεί, κόψε από αλλού, για αυτό ο κόσμος αγανακτισμένος αντιδρά. Για παράδειγμα ξέρετε πόσα εκατομμύρια δαπανούν σήμερα οι κυβερνήσεις στον δυτικό κόσμο για διαφήμιση του έργου τους; Και στην Ελλάδα φυσικά, πληρώνουν τα υπουργεία διαφημιστικές εταιρείες, επικοινωνιολόγους κτλ. Ένα μεγάλο μέρος της δυτικής κοινής γνώμης, σημαντικό πλέον, αγανακτεί, διότι ξοδεύονται πάρα πολλά χρήματα για πρόσφυγες που έρχονται από άλλες χώρες για να επιβιώσουν αυτοί οι άνθρωποι, τα κράτη ξοδεύουν εκατομμύρια σε επιδόματα και τα χρήματα αυτά τα στερείται ο ιθαγενής πληθυσμός. Αυτό είναι ένα ηθικό δίλημα βέβαια που λέει ωραία και αυτούς τους ανθρώπους θα τους αφήσεις να πεθάνουν; Αλλά πάντως είναι τόσα πολλά τα χρήματα που ξοδεύονται σε αυτή την κατεύθυνση που υπάρχει αγανάκτηση».
«Στη Γαλλία το εκπαιδευτικό σύστημα δεν έχει τα δικά μας τα χάλια, έτσι γνωρίζω, έχω ζήσει χρόνια έξω και παρακολουθώ, έχω φίλους στην Γαλλία, δεν έχει τα δικά μας χάλια, ακόμη λειτουργεί. Έχει δύσκολες προαγωγικές εξετάσεις, το Μπακαλορεά έχει αξία, στην PISA έχει πολύ υψηλότερη βαθμολογία από εμάς, που μετράει την κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά κτλ. Δεν είναι στα δικά μας τα χάλια, μίλησα για τον διαγωνισμό της PISA, ότι 2 στoyς 4 μαθητές τελειώνει το Γυμνάσιο και δεν ξέρει να κάνει απλές μαθηματικές πράξεις ή ότι 4 στους 10 απόφοιτοι Λυκείου δε μπορούν να κατανοήσουν ένα κείμενο. Πρέπει να το κλείσουμε το υπουργείο Παιδείας, δεν είδα καμία αντίδραση από το υπουργείο Παιδείας καμία, να κάνει μια αυτοκριτική ή να πει να κάτσουμε να δούμε τι γίνεται. Να φωνάξει 20 διανοούμενους, εκπαιδευτικούς κτλ να κάτσουνε γύρω-γύρω από ένα τραπέζι να κάνω μία ένα brainstorming για το τι μπορεί να γίνει για να ανασυγκροτήσουμε την παιδεία μας. Χρειάζεται να συγκρότηση εκ του μηδενός.
«Περηφανεύτηκε το υπουργείο Παιδείας ότι έβαλε διαδραστικούς πίνακες, πρώτον οι διαδραστικοί πίνακες είναι ξεπερασμένοι! Στο εξωτερικό και στις ΗΠΑ και στις Σκανδιναβικές χώρες που είναι πάντα στην πρωτοπορία στην εκπαίδευση έχουν επιστρέψει στο μαυροπίνακα και την κιμωλία διότι έχουν καταλάβει ότι μόνο όταν το παιδί χαράξει υλικά μία λέξη στον πίνακα, την μαθαίνει. Θέλει μία ολιστική ανασυγκρότηση η παιδεία, η ανασυγκρότηση πρέπει να γίνει στο επίπεδο και λειτουργίας στο σχολείο διοικητικής και εκπαιδευτικής και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών. Ουδείς ασχολήθηκε με τον δάσκαλο, τι είναι ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα; Που βρίσκεται στην κοινωνική αξιολόγηση, στην κοινωνική πυραμίδα; Πως τον βλέπει η κοινωνία; Πως τον βλέπουν οι γονείς και τα παιδιά, πως βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του, τι ανάγκες έχει; Τι εκπαίδευση έχει πάρει από το πανεπιστήμιο;».
«Έπαιρνα συνεντεύξεις από εκπαιδευτικούς στην Ιόνιο Σχολή, από φιλολόγους και δε ξέρανε να κλίνουν ένα ανώμαλο ρήμα; Εγώ που τελείωσα ένα κλασσικό Λύκειο στην Ελλάδα και έφυγα το 1981 για την Ελβετία και όμως ξέρω να σας κλίνω τα ανώμαλα ρήματα. Ρωτούσα από πού βγαίνει το Μολών Λαβέ, το Μολών δεν ήξερε σχεδόν κανείς. Ένας άλλος ας πούμε φιλόλογος μου είπε ότι στο πάτερ ημών ο έν τοις ουρανοίς, ότι το έν είναι ο ένας! Μιλάμε τώρα για τέτοιο επίπεδο, ανθρώπους που το ελληνικό πανεπιστήμιο τους έχει δώσει πτυχίο. Τα πτυχία να τα πάρουμε πίσω, δε θα τα πάρουμε. Μπορούμε όμως να κάνουμε έναν πολύ ισχυρό μηχανισμό επιμόρφωσης και δεν εννοώ μόνο ένα διετές σχολείο για να μάθεις ότι δεν έμαθες στο πανεπιστήμιο, αλλά να προβλέψουμε κάθε 3 χρόνια ή κάθε 5 χρόνια, θα δίνουμε ένα εξάμηνο στους εκπαιδευτικούς να κάτσουν ξανά στα θρανία να περάσουν μια σχολή.
«Η αξιολόγηση η περίφημη στήθηκε με εντελώς λάθος τρόπο, η αξιολόγιση δεν μπορεί να γίνεται ούτε από τον προϊστάμενο της σχολικής μονάδα ούτε από τον διευθυντή ούτε από κάποιο σύμβουλο που θα πάει μία φορά εκεί. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα σώμα αξιολογητών οι οποίοι να έχουν περάσει μία ειδική εκπαίδευση σε κάποια σύγχρονο σύστημα αξιολόγησης, σχολικής μονάδας και σχολικού έργου, ένας άνθρωπος που η δουλειά του θα είναι αυτή. Ο διευθυντής μιας σχολικής μονάδας μπορεί να αξιολογήσει έναν υφιστάμενο του, μέχρις ενός ορίου, γιατί είναι σε καθημερινό συγχρωτισμό μαζί του, και σε ανθρώπινο επίπεδο αν το δεις, εγώ ας πούμε είχα στα χρόνια της καριέρας μου συναδέλφους που δεν έπρεπε να διδάσκουν αλλά επειδή οι άνθρωποι είχαν προβλήματα ψυχολογικά κλπ είχες μία αναστολή αυτό να το διατυπώσεις. Όμως δεν μπορεί δεν φταίνε τα παιδιά, οι ακατάλληλοι δάσκαλοι ή να επιμορφωθούν ή να κάνουν κάποια άλλη εργασία στα πλαίσια ενός σχολείου. Υπάρχουν τρόποι να μην απολυθούν οι εκπαιδευτικοί που θα αξιολογηθούν αρνητικά. Χρειαζόμαστε μία εκπαιδευτική και πολιτισμική επανάσταση».
«Στις εκλογές αν κατέβουν τα υφιστάμενα κομματικά σχήματα θα έχουμε μία από τα ίδια και χειρότερα ακόμα, μία εξαιρετικά αποδύναμωμένη ΝΔ που θα κινηθεί στο όριο του 20% κατά τη γνώμη μου, θα έχουμε μια πανσπερμία κομμάτων που δεν συγκροτούν μία εναλλακτική στην σημερινή κυβέρνηση και θα ανακυκλωθεί το παρών αποτυχημένο σύστημα. Η μόνη λύση να βρεθεί στο αδιέξοδο το πολιτικό είναι να εμφανιστεί μία καινούργια πολιτική δύναμη, με καινούργια πρόσωπα. Αυτό νομίζω ότι θα επιχειρήσει να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς, μια καινούργια δύναμη, με προσωπικότητες από την κοινωνία, νέα πρόσωπα με εμπειρία, με ήθος, με ακεραιότητα, αυτό μπορεί να αλλάξει πραγματικά τα πράγματα, να γίνει ο game changer. Tο σταθμίζει και περιμένει επιπλέον να δει πότε θα προκηρυχθούν εκλογές και θα το κάνει πολύ κοντά στην προκήρυξη των εκλογών, αυτή είναι η εκτίμηση μου».
