Άγνωστες και λεπτομέρειες και ντοκουμέντα της νύχτας των Ιμίων όπως πέρασε στην ιστορία, φέρνει στο φως σε μια αποκλειστική συνέντευξη στον ALPHA RADIO o πρέσβης ε.τ. Δημήτρης Καραϊτίδης. Η μαρτυρία του έχει ιδιαίτερη ιστορική βαρύτητα, δεδομένου πως ήταν παρών, τόσο στο τηλεφώνημα Σημίτη προς τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Λυμπέρη όσο και στην σύσκεψη του ΚΥΣΕΑ την κρίσιμη νύχτα, περιγράφοντας τους διαλόγους αλλά και την αμερικανική παρέμβαση.
«Εκείνο το βράδυ των Ιμίων, ήμουν στο δικό μου γραφείο στο υπουργείο Εξωτερικών, και κάποια στιγμή με κάλεσε στο γραφείο του στη βουλή ο τότε πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης. Ήδη γνωρίζαμε ότι υπάρχει ένας σοβαρό θέμα σε ότι αφορά τα Ιμία το οποίο κλιμακωνόταν και υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι θα κατέληγε σε μία όξυνση επικίνδυνη με την Τουρκία, την έκταση της οποίας κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει κανείς και δεν μπορούσαμε να αποκλείσουμε δηλαδή το ενδεχόμενο η οξύτητα αυτή να επιφέρει και στρατιωτική σύρραξη. Το ζήτημα είχε προκύψει όταν ένα τουρκικό πλοίο προσάραξε στις βραχονησίδες Ίμια και ο πλοίαρχος επιχείρησε μόνος του να το αποκολλήσει χωρίς αποτέλεσμα, τελικώς δε με την βοήθεια του λιμενικού το πλοίο απομακρύνθηκε και οδηγήθηκε σε τουρκικό λιμάνι όπου παραδόθηκε στις τουρκικές αρχές.
«Το πρόβλημα άρχισε από τη στιγμή της προσάραξης του πλοίου, οι πληροφορίες είναι αμφίβολης ακρίβειας, ο τότε λιμενάρχης εμφανίζει τον τούρκο πλοίαρχο να ισχυρίζεται ότι θα προσπαθήσει μόνος του να φύγει και να μην φέρνει αντιρρήσεις ως προς την ελληνικότητα του χώρου, ενώ έχουμε κι άλλες πληροφορίες ότι ο Τούρκος από τη πρώτη στιγμή έδειξε μία απροθυμία να συνεργαστεί με τις ελληνικές αρχές διότι θεωρούσε ότι οι βραχονησίδες είναι τουρκικές. Η δεύτερη εκδοχή μου φαίνεται περισσότερο σύμφωνη με την εξέλιξη των γεγονότων, διότι όταν το πλοίο παραδόθηκε το πλοίο στους Τούρκους, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ευχαρίστησε το λιμενικό μας για τη βοήθεια αλλά αμέσως υποστήριξε εγγράφως ότι οι βραχονησίδες είναι τουρκικές.
«Από το σημείο αυτό αρχίζει η πολύ μεγάλη ένταση, κλιμακούμενη, αντηλλάγησαν ρηματικές διακοινώσεις, έγιναν διαβήματα, οι Τουρκοι έμειναν αμετακίνητοι στις απόψεις τους, εμείς φυσικά από πλευράς ΥΠΕΞ αντικρούαμε τις απόψεις αυτές και επιμέναμε ότι κατά τρόπο απολύτως αναμφισβήτητο η κυριότητα των νησιών ανήκει στην Ελλάδα. Σε αυτό το σημείο της γρήγορης κλιμάκωσης της κρίσης οι δύο πλευρές αντάλλασαν ανακοινώσεις και επιχειρήματα επιμένοντας η τουρκική πλευρά στους άτοπους ισχυρισμούς της και βεβαίως επιμένοντας και οι δικοί μας όπως ήταν φυσικό στη αντίκρουση τους. Οι τουρκικοί ισχυρισμοί ήταν απολύτως άτοποι διότι σε όλους τους χάρτες τα νησιά αυτά, που αναγνώριζαν και οι ευρωπαϊκές χώρες και χρησιμοποιούσαν και οι ναυτικοί εκτός από τους Τούρκους, τα νησιά αυτά αναφέρονται με την ελληνική τους ονομασία Ίμια, ενώ οι Τούρκικα τα αποκαλούν Καρντάκ. Μάλιστα ανέφεραν ότι αφού τα λέμε εμείς Καρντάκ σημαίνει ότι από καιρό ήταν τουρκικά! Αυτά είναι σοφίσματα αβάσιμα και ανυπόστατα».
«Πέραν τούτου υπάρχει η συνθήκη της Λωζάνης η οποία προβλέπει ότι η οποιαδήποτε νησίδα, βραχονησίδα, μεγάλη νήσος που ευρίσκεται σε απόσταση πέραν των 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές ανήκει στην κυριότητα της Ελλάδος. Εκείνο το βράδυ, η επιμονή των Τούρκων είναι μεγάλη, παρουσιάζεται μία κινητικότητα τουρκικών πολεμικών σκαφών που κατευθύνεται προς τα Ίμια, αμέσως αντιδρά η δική μας πλευρά και στέλνει επίσης πολεμικά σκάφη στην περιοχή και δημιουργείται ένας συνωστισμός πολεμικών σκαφών γύρω από τα νησιά αυτά!
«Τότε λαμβάνω την ειδοποίηση από το πρωθυπουργό, πηγαίνω στο γραφείο του για να του δώσω κάποια σχετικά τηλεγραφήματα και μου ζητάει να μπω στο γραφείο του και να περιμένω διότι είχε μία συνομιλία με τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη, η οποία όδευε προς το τέλος της. Άκουσα εγώ ένα τμήμα της συνομιλίας αυτής και οφείλω δια λόγους ιστορικής αλήθειας και να την αναφέρω και να την υπογραμμίσω. Ο τότε πρωθυπουργός είπε στον Λυμπέρη, θέλω να λάβετε όλα τα απαραίτητα και αναγκαία μέτρα φύλαξης του συμπλέγματος των νησίδων Ίμια, ώστε να μην έχουμε καμία απρόοπτη εξέλιξη από τυχόν ενέργεια τουρκική που θα μας έφερνε σε δύσκολη θέση. Ο ναύαρχος απαντούσε ότι έχουν ληφθεί μέτρα ασφαλείας στα σημεία που ο ίδιος εκτιμούσε ότι θα εμφανιζόταν τουρκικό ενδιαφέρον αν τυχόν επιχειρείτο κάποια ενέργεια απόβασης στο νησί. Ήταν φανερό ότι ο πρωθυπουργός ήθελε φύλαξη όλου του συμπλέγματος και ο ναύαρχος έλεγε ότι αρκεί η φύλαξη κάποιων συγκεκριμένων σημείων».
«Επίσης άκουσα ότι στόχος της ελληνικής πλευράς ήτανε να επιδιωχθεί με ψυχραιμία η αποκλιμάκωση της έντασης υπό όρους που θα διασφάλιζαν το κύρος, την αξιοπρέπεια και την κυριαρχία της Ελλάδας επί των νησιών αυτών. Το τονίζω αυτό διότι όταν αργότερα έγινε η σύσκεψη σε άλλη αίθουσα που ήταν και ο Λυμπέρης, όταν μάθαμε ότι αποβιβάστηκε στρατιωτικό απόσπασμα της Τουρκίας στην περιοχή, ερωτήθηκε ο Λυμπέρης πως συνέβη αυτό αφού είχαμε δώσει ρητή εντολή να προφυλαχθεί όλη η περιοχή; Δυστυχώς η απάντηση που ακούσαμε όλοι ήταν «δεν έλαβα ποτέ τέτοια εντολή. Την είχα ακούσει όμως εγώ διότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας! Τότε ενοχλήθηκε σφόδρα ο πρωθυπουργός και εκνευρίστηκε χτυπώντας το τραπέζι στο ΚΥΣΕΑ με έντονους χαρακτηρισμούς που έδειχναν την δυσφορία του για την παρανόηση που επικαλείτο ο Λυμπέρης, γιατί μία εντολή που του δόθηκε δεν εκτελέστηκε.
«Μου φάνηκε όχι απλώς περίεργο, αλλά εξαιρετικά λυπηρό να ακούω τέτοια απάντηση επί αυτού του ερωτήματος ενώ είχα ακούσει τον διάλογο αυτό, ο Σημίτης που διακρίνονταν για την παροιμιώδη ψυχραιμία του, αναπόφευκτα εξέφρασε την οργή του. Το αναφέρω διότι εκ της αποβάσεως στη νησίδα εκείνη κλιμακώθηκε σε απίθανο βαθμό η κρίση, αν αυτό δεν είχε συμβεί ίσως οι χειρισμοί να ήταν πιο αποτελεσματικοί και να μην είχαμε φτάσει σε τόσο υψηλό σημείο κινδύνου. Γενικώς η ατμόσφαιρα που επικρατούσε σε εκείνη τη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό έδειχνε ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας μεταξύ πρωθυπουργού και ΓΕΕΘΑ που θα έλεγα ως δική μου εκτίμηση, ότι δεν οφείλονταν σε αδυναμία ή ιδιαιτερότητα των ερωτήσεων που υπέβαλε ο πρωθυπουργός ή των οδηγιών που έδινε αλλά κυρίως στην αίσθηση ότι οι απαντήσεις που λάμβανε δεν κρίνονταν επαρκείς, άφησαν περιθώρια ερμηνειών ότι τα πράγματα δεν ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο της δικής μας πλευράς στο βαθμό που αναμένονταν».
«Η αποκλιμάκωση άρχισε όταν έγινε η ανάμιξη του αμερικανικού παράγοντα, πριν φτάσουμε στην σύσκεψη εκείνης της βραδιάς ο Σημίτης είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από τον πρόεδρο Κλίντον που είχε ενημερωθεί για το πρόβλημα, για τους τουρκικούς ισχυρισμούς και για την έντονη ελληνική αντίδραση και τηλεφώνησε στον πρωθυπουργό να ζητήσει αυτοσυγκράτηση ώστε να αποφευχθεί επιδείνωση. Ο πρωθυπουργός παρουσία μου, του εξήγησε ποιο ήταν το θέμα, ότι ήταν απολύτως αβάσιμοι οι τουρκικοί ισχυρισμοί και του δήλωσε ότι θα έπρεπε ότι οι ΗΠΑ να παρέμβουν ζητώντας από τους Τούρκους να αποσυρθούν καθώς αν υπήρχε προσβολή ελληνικού εδάφους θα αντιδρούσε υπερασπίζοντας την κυριαρχία της. Όταν έγινε η απόβαση του τουρκικού αποσπάσματος τηλεφώνησε ο Κλίντον στον Πάγκαλο που ήταν σε εκπομπή. Μίλησε με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Χόλμπρουκ που του είπε ότι παρενέβη για να αποτραπεί η επιδείνωση της όλης κατάστασης. Η πρόταση Χολμπρουκ στον Πάγκαλο ήταν να αποσυρθούν όλα τα πλοία και οι σημαίες που είχαν τοποθετηθεί επί των νήσων αυτών».
