Τα δεδομένα στην εκπαίδευση και την ανατροφή των παιδιών της γενιάς Ζ (gen Z) είναι πολύ μακριά από ότι γνωρίζαμε λίγες δεκαετίες πριν και οφείλουν γονείς και εκπαιδευτικό σύστημα να προσαρμοστούν ώστε να παρέχουν μόρφωση και στήριξη στο παιδί. Αυτό υποστηρίζει η εκπαιδευτικός και ιδιοκτήτρια φροντιστηρίου Όραμα Βασιλική Βασιλειάδου, σχετικά με την σημερινή γενιά, την συμβουλευτική γονέων που στις μέρες μας είναι απαραίτητη αλλά και στις απαιτήσεις των γονέων από τα παιδιά τους που συχνά πνίγουν τα θέλω τους.
«Είμαι 8 χρόνια στο χώρο της εκπαίδευσης ως επιχειρηματίας, η πορεία μου είναι αρκετά μεγαλύτερη, μαθηματικός είναι η αρχική μου ιδιότητα αλλά αργότερα με εντυπωσίασε πάρα πολύ ο χώρος της εκπαίδευσης γενικότερα με το μεταπτυχιακό μου και ασχολήθηκα πάρα πολύ με την συμβουλευτική, με τον επαγγελματικό προσανατολισμό μέσα από την επαφή μου με τους γονείς και με τα παιδιά οι προσλαμβάνουσες μου ήταν έτσι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες σε κομμάτια ευαισθητοποίησης, ενσυναίσθησης, και στοχοθέτησης παιδιών και γονέων, μου ανέδειξε την ανάγκη για να ασχοληθώ με το κομμάτι της ψυχολογίας και με την μετεκπαίδευση μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην ειδική αγωγή».
«Όσο περισσότερο μπαίνουμε πλέον στον ψυχισμό των γονέων τόσο καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο πλέον είναι κάποιος να είναι γονέας, πόσοι ρόλοι μαζί, πόσες μονογονεϊκές οικογένειες υπάρχουν πλέον, πολλοί δεν έχουν βοήθεια από τους γονείς τους ή πρέπει να τους βοηθήσουν κιόλας, πρέπει να σαι φροντιστής, παιδαγωγός, με ευέλικτο ωράριο κτλ. πολύ συχνά διαλύονται οι οικογένειες οπότε είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να μένουν δυνατοί».
«Πλέον το ζητούμενο είναι η αποτοξίνωση από τις συσκευές όπως κινητά – τάμπλετ και χώρες όπως η Σουηδία ξεκίνησαν να καταργούνε την τεχνολογία και από την εκπαίδευση! Τώρα εμείς όσο βάζουμε διαδραστικούς πίνακες και τεχνολογία μέσα στα μαθήματα, τόσο οι χώρες που το κάνανε πολλά χρόνια πριν αρχίζουν και το καταργούνε! Η αντιληπτική ικανότητα των παιδιών έχει πέσει κατακόρυφα, είναι απαράδεκτο και σαν μαθηματικός αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα και νομίζω ότι αυτό πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα και το υπουργείο Παιδείας για τα θέματα και τις απαιτήσεις των πανελλαδικών, αλλά τόσο όσο, χωρίς να ρίξουμε τελείως το επίπεδο σπουδών και εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».
«Μία έρευνα ανέφερε πως το 35% των Ελλήνων δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο τα τελευταία δύο χρόνια αλλά θα σας πω το επίσης εξίσου σοκαριστικό, κάποια στιγμή βάλαμε ένα κανόνα στο φροντιστήριο, να μην μπορούνε πλέον τα παιδιά να χρησιμοποιούν το κινητό, να το βάζουν σε ένα κουτί. Την ώρα οφείλαμε να την διαβάσουμε από ρολόι, και δε ξέρανε να δουν την ώρα από τα παραδοσιακά ρολόγια. Εξηγήσαμε στα παιδιά Β Λυκείου πώς να δουν την ώρα ήταν σοκαριστικό κι όμως ισχύει! Με ρωτάνε λέξεις απλές για παράδειγμα «είμαι έμπιστος», το ρωτάει παιδί Γ Λυκείου! Αντιγράφουν μια άσκηση στο chat gtp και παίρνουν τη λύση, την αντιγράφουν χωρίς να ξέρουν καν τι είναι».
«Το χειρότερο μου είναι που γονείς και παιδιά επενδύουν στη μόρφωση και τελικά στο 1ο -2ο έτος μιας σχολής την εγκαταλείπουν, περίπου το 30% των φοιτητών δεν τελειώνει ποτέ το πανεπιστήμιο για αυτό είναι τρομακτικό νούμερο και επίσης για ποιο λόγο τα παιδιά από την άλλη δευτέρα και τρίτη Λυκείου να ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους; Γιατί να τους αγχώνουμε τόσο και για αυτό πρέπει να αρχίσει το κομμάτι της θέσπισης των στόχων από πολύ μικρή ηλικία και εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη των γονέων, με ποια έννοια, είμαι εγώ γιατρός και επειδή είμαι ένας πετυχημένος γιατρός θέλω το παιδί μου να γίνει γιατρός ο κόσμος να χαλάσει, ξεκινάω και του τιτιβίζω το μυαλό να γίνει γιατρός, θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Έχουμε μια τάση τα άτομα που αγαπάμε να τους κάνουμε κακό προσπαθώντας να τους προστατεύσουμε.
«Η ελευθερία ερμηνεύεται και με αγάπη στην ψυχολογία, ο υπερπροστατευτικός γονέας και αυτός ο οποίος προσπαθεί να καθοδηγήσει με όλο του το είναι και για καλό λόγο ένα παιδί, έχει ακριβώς τον ίδιο αντίκτυπο με τον αδιάφορο γονέα και οι δύο υποτιμούν και αδιαφορούν για τις ανάγκες του παιδιού τους. Οπότε πρέπει να προσπαθήσουμε να βγόυμε έξω από αυτό και να αφήσουμε ένα παιδί να ελιχθεί».
