Οι χώρες γύρω από το Ιράν ίσως και να μην επιθυμούν μία βίαιη ανατροπή του καθεστώτος που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε ένα είδος εμφυλίου πολέμου και διάσπασης της χώρας σημείωσε ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας, για χώρες συμμάχους της δύσης όπως η Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ. Συμπλήρωσε δε πως η Αμερική εξετάζει ένα χτύπημα που θα κερδίσει μεν επικοινωνιακά αλλά «δεν θα την εμπλέξει σε μία παρατεταμένη σύγκρουση», ενώ σημείωσε πως ένα όπλο στα χέρια του ιρανικού καθεστώτος θα ήταν το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ που θα μπορούσε να προκαλέσει μία τρομακτική ενεργειακή κρίση στις χώρες της δύσης.
«Η πλειοψηφία των ανθρώπων και των αναλυτών και είναι επαγγελματική ασθένεια και δική μου, επειδή έχουμε λειτουργήσει μέσα σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο θεωρούμε ότι υπάρχουνε ανθρωποθεικές δυνάμεις οι οποίες ελέγχουν τα πάντα, ότι υπάρχουνε σχέδια που γίνονται και ρυθμίζουνε τις τύχες του κόσμου 5-10-15 ισχυροί, φανεροί η κρυφοί, θεωρούμε ότι αυτό συμβαίνει και τώρα, όμως η πραγματικότητα είναι ότι αλλά είναι τα σχέδια των ανθρώπων, αλλά είναι τα σχέδια της ιστορίας, αλλά είναι εν τέλει τα σχέδια του θεού και όταν αυξάνεται ο βαθμός πολυπλοκότητας μέσα σε ένα σύστημα όπως είναι αυτή τη στιγμή το διεθνές σύστημα τόσο αυξάνονται και οι χαοτικές δυνάμεις με την επιστημολογική έννοια του όρου δηλαδή αστάθμητοι παράγοντες μπορεί να δημιουργήσουνε πολύ ακραίες καταστάσεις δυσαρμονικά σε σχέση με το μέγεθος τους και χάνεται ο έλεγχος».
«Θεωρώ ότι σήμερα στο διεθνές σύστημα όποιος πιστεύει ότι υπάρχει αυτό και αυτό το σχέδιο και τα πράγματα πάνε προς αυτή την κατεύθυνση διότι έτσι έχει αποφασίσει ο Τραμπ ή αυτοί που κρύβονται πίσω του μαζί με τον Πούτιν που μοιράσανε τον πλανήτη κτλ και ότι γίνεται στο Ιράν αυτή τη στιγμή είναι κανονισμένο και έχει κάνει η Τεχεράνη κτλ, είναι εκτός πραγματικότητας. Σαφώς σε ότι γίνεται στο Ιράν για παράδειγμα υπάρχει και μία εξωτερική υποβοήθηση, ένα υποδαύλισμα. Αλλά αυτό δεν είναι η αιτία, είναι περισσότερο τα όρνια που πάνε σε ένα πτώμα παρά το θηρίο που σκότωσε το θήραμα. Βλέπουμε ότι τα αραβικά κράτη με προεξαρχούσα τη Σαουδική Αραβία δείχνουν να είναι εξαιρετικά επιφυλακτικές στο ενδεχόμενο να υπάρξει μία σαρωτική αλλαγή στο Ιράν που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε ένα είδος εμφυλίου πολέμου και διάσπασης της χώρας παρόλο που επαναλαμβάνω οτι είναι εχθροί του Ιράν οι Σαουδαραβες. Αυτό γιατί θεωρούν ότι ένα διαλυμένο Ιράν που κάποια στιγμή θα προέκυπτε κάτι άλλο από κει θα ήταν επικίνδυνο για την εθνική τους ασφάλεια, πιθανώς θα λειτουργούσε ως ένα είδους πυρκαγιάς στην ευρύτερη περιοχή που θα έπιανε και αυτούς».
«Ένα θέμα που επίσης πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι οι Αμερικανοί ετοιμάζονται να κάνουνε κάποιας μορφής επίθεση, αν την κάνουνε τελικά, θα δούμε, η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ενισχύσει τις λαϊκές δυνάμεις μέσα στη χώρα που έχουν ξεσηκωθεί κατά του εξόχως καταπιεστικού καθεστώτος της ιρανικής θεοκρατίας. Μπορεί να την καταπνίξει, είναι δεδομένο ότι σε ένα λαό με τόσο ισχυρό εθνικό συναίσθημα, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτό θα λειτουργήσει υπέρ της εξέγερσης. Ακόμη και το πιο κοσμικό κομμάτι της κοινωνίας του Ιράν το ξανατονίζω είναι πάρα πάρα πολύ εθνικιστές με την υγιή έννοια του ορού, το είδαμε αυτό το πράγμα στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ, όταν αφελώς τότε ο Σαντάμ θεώρησε ότι με την ισλαμική επανάσταση δεν θα αντισταθεί ο στρατός διότι ήτανε με το σάχη και θα κάνει έναν εύκολο περίπατο. Αντιθέτως η αντίδραση ήταν τρομακτική από πλευράς του Ιράν και οδήγησε σε έναν από τους πιο μακρόχρονους και φονικότερους πολέμους στην ιστορία της ανθρωπότητος».
«Εάν το Ιράν στην στρατηγική του, εάν δεχθεί επίθεση ξεκινήσει να κάνει πολεμικές ενέργειες στην περιοχή και εγκλωβίσει και το Ισραήλ σε μία ανταλλαγή πυρών, όπως το περασμένο καλοκαίρι όπου ναι μεν το Ισραήλ θα βομβαρδίζει αλλά θα δέχεται και πυραύλους όπως φάνηκε και το καλοκαίρι χωρίς να μπορεί να τους αναχαιτίσει άρα ο πληθυσμός του θα τεθεί σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας και αν το ιρανικό καθεστώς που πλέον δεν έχει τίποτα να χάσει και οδηγήσει στα πράγματα στα έσχατα, δεν είμαστε καθόλου σίγουροι αν είναι καλό αυτό για το Ισραήλ. Όπως σωστά είπε ο πρέσβης ο κ. Αυφαντής ο οποίος ήτανε χρόνια στο Ιράν και ξέρει πολύ καλά την πραγματικότητα, τι θα γίνει αν το Ιράν αποφασίσει η στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής να κλείσει τα στενά του Ορμούζ με κάποιας μορφής πολεμική δράση που μπορεί να το κάνει γιατί και εκεί δεν μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα οι ΗΠΑ και οι άλλες δυνάμεις γιατί από πλευράς Ιράν αυτή η δράση δε θα γίνει με μεγάλα πολεμικά καράβια, με αεροπλάνα να πάνε εκεί οι Αμερικανοί να νικήσουνε, θα γίνει με άλλες μεθόδους, όπως μικρά ταχύπλοα, ρομποτικά σκάφη, drone και λοιπά που έχουμε ήδη δει στη Μαύρη Θάλασσα πόσο τρομακτικά επικίνδυνα είναι και αν κλείσουνε τα στενά του Ορμούζ έστω και μερικώς και εγκλωβιστούν οι ενεργειακές ροές από τα κράτη του κόλπου όπως είναι το Κουβέιτ, η Σαουδική Αραβία και λοιπά, θα έχουμε μία ακόμη ενεργειακή κρίση. Σε συνδυασμό με το πόλεμο στην Ουκρανία, με την επίθεση στη Βενεζουέλα, μπορεί αυτό το πράγμα να λειτουργήσει χαοτικά και να έχουμε μία τρομακτικά μεγάλη ενεργειακή κρίση η οποία πριν και πάνω από όλους θα χτυπήσει δραματικά την δυτική Ευρώπη, δηλαδή εμάς.
«Δεν είναι τα πράγματα όπως νομίζουνε πολλοί ότι είναι ένα τοπικό θέμα όσον αφορά το Ιράν πρέπει να πέσει το καθεστώς και καλά και γαία πυρί μιχθήτω και να πάνε και οι Αμερικανοί να ρίξουνε 50, 100, 500 βόμβες γιατί έτσι είναι το σωστό. Είναι μία πολύπλοκη εξίσωση και όταν μας λένε οι συνάδελφοι μαθηματικοί ότι ο βαθμός πολυπλοκότητας σε ένα σύστημα αλλάζει και μεγαλώνει πάρα πολύ τότε το σύστημα γίνεται χαοτικό. Ο Τραμπ συνυπολογίζει φυσικά το τι είδους ενέργεια θα είναι αυτή στρατιωτική εάν την κάνει τελικά η οποία να επιτρέψει τις ΗΠΑ να έχουν ένα μέγιστο όφελος, ένα επικοινωνιακό όφελος, χωρίς όμως να εμπλέξει την Αμερική σε μία παρατεταμένη σύγκρουση την οποία πολύ σωστά έχει στον πυρήνα της στρατιωτικής στρατηγικής».
