Ο Δημοσθένης Δημοσθενόπουλος άφησε ένα ισχυρό αποτύπωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Καβάλας, ξεχωρίζοντας για το ήθος, τη μετριοπάθεια και την προσφορά του στους ανθρώπους του τόπου. Ο δημοσιογράφος και ερευνητής της τοπικής ιστορίας Κώστας Παπακοσμάς αναφέρεται στην προσωπικότητα και την παρακαταθήκη του εκλιπόντος, θυμάται σημαντικές παρεμβάσεις του που έδωσαν λύσεις σε χρόνια προβλήματα και αποκαλύπτει την προσπάθεια διάσωσης και αξιοποίησης της πολύτιμης προσωπικής του βιβλιοθήκης και του ιστορικού αρχείου που κληροδότησε στην πόλη.
«Μακάρι όλοι οι πολιτικοί να είχαν την καθολική αποδοχή που είχε στην πορεία του ο Δημοσθένης Δημοσθενόπουλος. Ο αείμνηστος Δημοσθένης, ο υπουργός, ο άνθρωπος Δημοσθένης, ο άνθρωπος ο οποίος σημάδεψε με την παρουσία του το ήθος στην πολιτική και στην καθημερινή πρακτική της ζωής. Γίνονται σχεδόν από το σύνολο του πολιτικού και όχι μόνο κόσμου της πόλης, από τους απλούς πολίτες, ο Δ. Δημοσθενόπουλος με την παρουσία του ήταν ένα σημαντικό κεφάλαιο για την Καβάλα και η παρακαταθήκη είναι τεράστια που μας αφήνει, μας δίδαξε σκέψη, και τρόπους αντιμετώπισης των γεγονότων και όπως έγραψα χαρακτηριστικά μας έμαθε να αγαπάμε και φροντίζουμε αυτόν τον τόπο και να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους αυτού του τόπου.
«Είχα την τιμή να συνομιλώ μαζί του πολύ τακτικά, από την αρχή της προσωπικής μου παρουσίας στα κοινά της πόλης. Ο άνθρωπος Δημοσθένης Δημοσθένόπουλος ήταν αυτός που πάντα με τον μειλίχιο λόγο του, με την καθαρή σκέψη του, είχε μία ικανότητα να προβλέπει τα γεγονότα. Δεν ήταν ποτέ των άκρων και για αυτό από τη μέρα που ανακοινώθηκε ο θάνατος του μέχρι και σήμερα βλέπουμε αυτόν τον καταιγισμό αναφορών από πάρα πολλούς Καβαλιώτες και Καβαλιώτισσες που κάνουν αναφορά στο Δημοσθένη Δημοσθενόπουλο. Εγώ θα πω ένα χαρακτηριστικό που το διάβασα ότι στην Ηλιούπολη της Αθήνας υπήρξαν άνθρωποι που έγραψαν σχόλια για το Δημοσθένη Δημοσθενόπουλο γιατί κατά τη διάρκεια της υπουργίας που είχε στα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών βοήθησε τα μέγιστα για να λυθεί ένα μεγάλο οικιστικό θέμα στην περιοχή και ένα κομμάτι δημόσιας γης να περάσει στο δήμο της τοπικής περιοχής και αυτοί οι άνθρωποι 40 και πλέον χρόνια μετά δεν τον ξέχασαν και τον θυμήθηκαν».
«Μία πολύ μικρή αναφορά, ότι έσωσε δεκάδες οικογένειες της Καβάλας δίνοντας λύση σε ένα πρόβλημα 40 – 50 χρόνων της εποχής εκείνης που δεκαετία του 1980 ταλάνιζε την κοινωνία, τα λεγόμενα οικόπεδα της αεράμυνας, φτωχοί μεροκαματιάριδες άνθρωποι βρέθηκαν να έχουν στην κατοχή τους επιτέλους μετά από πολλά χρόνια ένα κομμάτι γης, ένα οικόπεδο, ένα σπίτι που το έχτισαν με τα ίδια τους στα χέρια οι περισσότεροι πρόσφυγες από τις πατρίδες της ανατολής, ακόμη και σήμερα οι απόγονοι των ανθρώπων αυτών πίνουν νερό στο όνομα του Δημοσθένη Δημοσθενόπουλου. Θεωρώ ότι ναι μεν είναι μία μεγάλη απώλεια για την Καβάλα αλλά ταυτόχρονα και μία μεγάλη παρακαταθήκη μας έχει αφήσει.
«Τον τελευταίο χρόνο είχε ένα άγχος ο άνθρωπος του τι θα γίνει η μεγάλη βιβλιοθήκη που είχε στο σπίτι του, τα πνευματικά του παιδιά όπως έλεγε. Κάναμε μία τιτάνια προσπάθεια στο δήμο της Καβάλας με πρωταγωνιστή το δήμαρχο το Θόδωρο Μουριάδη, πήγαμε πάρα πολλές φορές στο σπίτι του, είδαμε τα βιβλία, ξεκινήσαμε μία προσπάθεια να τα καταγράψουμε και ταυτόχρονα να τα μεταφέρουμε. Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε πριν ένα ενάμιση χρόνο, σκεφτείτε όμως την εικόνα ενός σπιτιού χωρίς τις βιβλιοθήκες, θεωρήσαμε ότι αυτό έπρεπε να γίνει σταδιακά με την άδεια του Δημοσθένη που μας πίεζε συνέχεια να πάρουμε τα βιβλία του και ταυτόχρονα την ώρα που παίρναμε αυτά τα βιβλία βλέπαμε στο πρόσωπο του την αγωνία του πώς τα αξιοποιηθούν. Η τελευταία αποστολή έγινε μόλις προχθές και το ήξερε και ο ίδιος ότι μεταφέρθηκαν. Είχαμε προγραμματίσει για αύριο Παρασκευή να πάμε με το δήμαρχο στο σπίτι να του δείξουμε τις φωτογραφίες εκεί που βρίσκονται σήμερα τα βιβλία μέσα στο χώρο πολιτισμού Λευτέρης Αθανασιάδης. Η καταγραφή τους που έγινε θα τοποθετηθούνε εκεί με σειρά και σύντομα θα είναι προσβάσιμα στους ερευνητές, τους μελετητές, το κοινό της Καβάλας, είναι βιβλία ιστορίας, είναι βιβλία λογοτεχνικά, βιβλία τοπικά. Σκεφτείτε ότι ο άνθρωπος αυτός κρατούσε μέχρι και τα προγράμματα από το φεστιβάλ Φιλίππων, από τις παραστάσεις που πήγαινε και έβλεπε στην Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, τα έντυπα της Στέγης Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών, ένα τεράστιο αρχείο το οποίο μας κληροδότησε στην πόλη της Καβάλας. Μέχρι και τις τελευταίες ώρες της ζωής του ενδιαφέρονταν για όλους μας».
