Την ίδια ώρα που ο εφιάλτης των κόκκινων δανείων απλώνεται σε 2 εκ. πολίτες και 700.000 ελληνικά ακίνητα, τα funds έχουν επωφεληθεί με αυθαίρετη χρήση νόμου του 2003 κατά 58 δις ευρώ, πέραν των όσων έχουν υφαρπάξει με τις μεθόδους τους από τους οφειλέτες! Αυτά καταγγέλλει ο πρώην βουλευτής ΝΔ Ηλείας και έγκριτος νομικός Κώστας Τζαβάρας, αναλύοντας το ζήτημα των κόκκινων δανείων και των παράνομων πρακτικών των funds και servicers, στον ALPHA RADIO και την Σίσσυ Ακοκαλίδου.
«Το θέμα έχει γίνει πιο βαθύ, δεν είναι μόνο οι τράπεζες, τα funds και οι servicers, όλες αυτές οι εταιρίες και οι διαχειριστές των τραπεζικών απαιτήσεων από δάνεια που αποτελούν ένα πολύγωνο αμαρτωλών σχέσεων που καταδυναστεύουν το πεδίο των δανειοληπτών. Είναι και μία σειρά παράγοντες που παίρνουν το μέρος των δανειοληπτών και με τον α ή το β τρόπο και αυτοί βρίσκουν αφορμές να κερδοσκοπούν επάνω στον πόνο τον δανειοληπτικό. Αυτή η ιστορία με κάποιους αυθόρμητους μεσολαβητές που πλησιάζουνε τους δανειολήπτες δήθεν για να τους βοηθήσουνε και τελικά φτάνουνε στο τέλος να αποδεικνύουν ότι έχουν παχυλή άγνοια των προβλημάτων και η μόνη τους σχέση με το πρόβλημα είναι η βουλιμία να κερδοσκοπήσουν. Υπάρχουν φαινόμενα εκφυλιστικά όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας που καλλιεργούνται μέσα σε αυτό το πεδίο και με εντυπωσιάζει ότι καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει ασχοληθεί με αυτό το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα».
«Το θέμα της κερδοσκοπίας, της εκμετάλλευσης φοροαπαλλαγών του νόμου 203 που τον οικειοποιούνται και τον καταστρατηγούν τα funds και οι servicers για να εκμεταλλεύονται διατάξεις που δε τους αφορούν αλλά αυθαίρετα τις χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να επωφελούνται από τις φοροαπαλλαγές και τις ατέλειες που ο νόμος είχε προβλέψει το 2003 για την μεταβίβαση απαιτήσεων ανωνύμων εταιρειών που ήταν υγιής και γίνονταν αυτή η διαδικασία προ ολυμπιακών αγώνων προκειμένου να αποκτήσουν φθηνή χρηματοδότηση οι υγιείς επιχειρήσεις. Αυτό το πλαίσιο το έχουν αυθαίρετα οικειοποιηθεί τα funds και μεταβιβάζουν απαιτήσεις από κόκκινα ή ενήμερα τραπεζικά δάνεια και χρησιμοποιούν παρανόμως τις φοροαπαλλαγές αυτές. Ο δικηγορικός σύλλογος της Αθήνας είχε υπολογίσει μέσω ενός γραφείου ότι αυτό το ποσό που έχουν ωφεληθεί ανέρχεται σε 58 δισεκατομμύρια!».
«Στην κυβέρνηση πρέπει να πάρουν γενναία μέτρα, πρώτον να απαλλάξουν τους δανειολήπτες από τους τοκογλυφικούς τόκους που οι τράπεζες συσσωρεύουν ανατοκίζοντας τους χωρίς κανένα χρονικό ή άλλο περιορισμό. Ενώ σε μία ομαλή οικονομική σχέση από την οποία παράγεται τόκος ο αστικός κώδικας προβλέπει ότι ανατοκισμός δεν μπορεί να γίνει σε χρονικό διάστημα λιγότερο του έτους, εν τούτης οι τράπεζες με ένα νόμο μπορούν κατ’ εξαίρεση μπορούν να κάνουν ανατοκισμό σε χρονική βάση τριών μηνών, δηλαδή κάθε τρίμηνο οι τράπεζες ανατοκίζουν τους τόκους. Αυτό είναι μια μηχανή παραγωγής τόκων με ασύλληπτη πρόοδο. Αν πριν από 20-30 χρόνια κάποιος, τότε που ακόμη τα πράγματα λειτουργούσαν για τα νοικοκυριά, ένα ζευγάρι που δούλευαν και οι δύο γονείς, κάθε μήνα μάζευαν στο σπίτι τους τουλάχιστον 4.000€ και τα Χριστούγεννα με τα δώρα φτάνανε τις 10.000€. Έτσι με αυτά τα χρήματα είχαν συγκροτήσει έναν προγραμματισμό να πάρουν ένα σπίτι, να πάρουν ένα αυτοκίνητο και με δάνειο τραπεζικό που μπορούσαν να το εξυπηρετούν άνετα. Όταν μετά το μνημόνιο βιαίως τα εισοδήματα τους μειώθηκαν στο μισό ή και κάτω οι άνθρωποι αυτοί πράγματι ήρθαν σε δικαιολογημένη αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων, άρχισαν τότε να τους πνίγουν οι τόκοι και φτάσανε τα δάνεια τους κόκκινα. Δεν υπήρξε για αυτούς καμία μέριμνα, να έχουν έστω πρόβλεψη περιορισμού του ύψους των τόκων.
«Ο νόμος Κατσέλη πράγματι ήτανε μία πολύ μεγάλη βοήθεια όμως έχει πολλά τρωτά σημεία, ένα από αυτά είναι η μεταχείριση που επιφυλάσσει στους εγγυητές, λέει ότι ακόμα και όταν το δικαστήριο μειώσει το ποσό που οφείλει ο δανειολήπτης, ο εγγυητής δεν απολαμβάνει αυτής της ευνοϊκής ρύθμισης αλλά εξακολουθεί εάν για οποιοδήποτε λόγο δεν πληρώσει ο πρωτοφειλέτης, εξακολουθεί ο εγγυητής να οφείλει ολόκληρο το ποσό και ολόκληρους τους τόκους. Γιατί σύμφωνα με τον αστικό κώδικα που ισχύει η ευθύνη του εγγυητή είναι δευτερεύουσα ευθύνη που παρακολουθεί την ευθύνη του πρωτοφειλέτη, δηλαδή εάν απαλλαγεί ο πρωτοφειλέτης στον ίδιο βαθμό που ισχύει η απαλλαγή και για τον εγγυητή, αυτό είναι μεγάλη αδικία. Όσο ήμουν βουλευτής το είχα επισημάνει και καμία κυβέρνηση δε το άκουσε. Στο νόμο Κατσέλη από ότι υπολογίζεται δεν είναι παραπάνω από 350.000, το πρόβλημα των ανθρώπων που είναι εμπλεκόμενοι σε αυτή την τραγωδία είναι δύο εκατομμύρια και τα ακίνητα είναι 700.000! Αυτή την τραγωδία λυπάμαι που δεν βλέπω καμία κυβέρνηση να την αντιμετωπίζει με τρόπο ανθρωποκεντρικό και όχι τραπεζοκεντρικό.
Σχετικά με την απόφαση του Αρείου Πάγου για τον τοκισμό «Εκεί που κατασταλάζει όλη αυτή η υπόθεση της προσέγγισης της ερμηνευτικής της απόφασης, είναι το εξής, ότι ο Άρειος Πάγος εν ολομελεία έχει ερμηνεύσει την διάταξη του άρθρου 9 του νόμου Κατσέλη και η ερμηνεία αυτή αφορά ένα θέμα το οποίο και πριν από την απόφαση οι funds το ερμήνευαν κατά το δοκούν δηλαδή υπολόγιζαν τον τόκο κάθε δόσης του δανείου που οφειλόταν για την αποπληρωμή του δανείου όχι στο ύψος της μηνιαίας δόσης αλλά επι του συνόλου της οφειλής. Αυτό ο Άρειος Πάγος το ξεκαθάρισε, είναι ερμηνεία του νόμου και η ερμηνεία του νόμου ανατρέχει από την αρχή της ισχύος του νόμου, από την δημοσίευση του στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Άρα λοιπόν δεν υπάρχει κανενός είδους υπεκφυγή. Βεβαίως η αναδρομικότητα εδώ λειτουργεί υπό την έννοια ότι κάποιοι είχανε πληρώσει χρήματα τα οποία δεν τα χρωστούσαν, γιατί ενώ έπρεπε να πληρώσουν τόκο μέχρι το ύψος της μηνιαίας δόσης, οι τράπεζες του επέβαλαν να πληρώσει τόκο σε ολόκληρο το ποσό της οφειλής. Αυτό θα γίνει με μία αγωγή για επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων χρημάτων. Κανονικά η πολιτεία μέσω της κυβέρνησης οφείλει να φέρει και μία νομοθετική ρύθμιση που αυτό θα το κάνει και νόμο του κράτους, οπότε και τα funds και οι τράπεζες θα είναι υποχρεωμένες να το εφαρμόσουν».
